Lichtlijnig

Op wrede wijze werd ik gisterochtend gewekt door loeiende sirenes.
“Het is toch nog geen twaalf uur …?” schoot er door me heen. Nee, het was nog lang geen twaalf uur, en het was ook niet de eerste maandag van de maand … Dat betekende dat er iets aan de hand moest zijn. Normaal gesproken zet ik de wekkerradio, die altijd op Omrop Fryslân staat afgestemd, ‘s ochtend meteen uit. Het leek me raadzaam om hem nu voor de verandering maar eens aan te zetten, de Omrop is tenslotte aangewezen als regionale rampenzender.

Het eerste wat ik hoorde was “gaswolk” en “ruten en doarren ticht dwaan” … “ramen en deuren sluiten”.
Voor de gelegenheid was de Omrop zelfs tweetalig, en dus leek het me wijs om eerst het slaapkamerraam maar eens te sluiten, dat zou in ieder geval het geluid van de nog steed loeiende sirenes enigszins dempen. Buiten was niets verontrustends te zien, daarom besloot ik me maar met een kop koffie voor de pc te nestelen. De website van Omrop Fryslân was onbereikbaar, maar gelukkig wist de radio inmiddels te melden, dat er sprake was van een calamiteit bij de zuivelfabriek in Dronryp. Er was een wolk salpeterzuur ontsnapt uit een tankwagen. Dronrijp was aan alle kanten afgesloten door de politie, terwijl de geelbruine wolk in noordelijke richting wegdreef en daarbij steeds verder verdunde. Het grootste gevaar was intussen geweken. Per abuis was er op een verkeerde knop gedrukt, waardoor de sirenes in de hele provincie waren gaan loeien, maar zo hoog was de nood gelukkig niet.

Om bij te komen van het wrede ontwaken, heb ik aan het begin van de middag voor het eerst sinds enige tijd weer eens een kijkje genomen bij de dobbe in het Weinterper Skar. Het pad werd omzoomd door de laatste herfstkleuren. Omdat het overwegend bewolkt was, kwamen die kleuren jammer genoeg niet echt goed tot hun recht …

Ook bij de dobbe was geen sprake van een kleurenfestijn. Het was er winderig, kil en stil …

Terwijl ik langs de zuidelijke oever van de dobbe scharrelde, bleef de famile kuifeend – om maar zoveel mogelijk buiten bereik van mijn camera te blijven – wat ronddobberen aan de noordwestelijke kant van de dobbe …

Nadat ik zo goed en zo kwaad als het ging een paar plaatjes had geschoten van de eenden, keek ik eens even rustig om me heen of er verder nog iets te beleven viel. Toen ik me omdraaide, zag ik een stuk verderop een ree staan …

Hoewel ik uit de wind stond, zoals dat zo mooi heet, had ze mij wel degelijk in de gaten. Een tijdje stonden we oog in oog …

Uiteindelijk werd duidelijk waarom ze zo lang bleef staan … ze had hoge nood en moest eerst even wat lozen …

Daarna ging ze er vandoor, samen met een vriendin die zich blijkbaar zo lang schuil had gehouden in een kleine laagte …

Mijn dag was weer helemaal goed.
Goed weekend verder!