Tien jaar geleden
door Jan K. alias Afanja op 11 aug 2009 om 00:06 uur, onder vakantie, weerbeeld
Hoewel we nog maar enkele dagen thuis waren na een heerlijke vakantie in Zuid-Frankrijk, stapten we dinsdagavond 10 augustus omstreeks 21 :00 uur opnieuw in de auto om af te reizen naar Frankrijk. Ditmaal was Noord-Frankrijk ons doel, we wilden namelijke de grote zonsverduistering van 11 augustus 1999 meemaken. Omdat de weersituatie uiterst onzeker was, bepaalde we pas op het laatste moment onze bestemming. Omdat de verschillende meteorologen geen duidelijkheid konden bieden omtrent het weer, gokten wij uiteindelijk op Laon, precies midden op de eclipsbaan. De totale verduisteringsfase zou hier 2 minuten en 12 seconden duren …
Volgens de berichten zou het enorm druk worden in de totaliteitszone, men sprak van de grootste verkeerschaos ooit. Om het eventueel uit te kunnen zingen in een oneindig lange file, hadden we voldoende eten en drinken en een jerrycan met water en ons campinggas mee. Aafje kreeg achter in de auto een geïmproviseerd bed tot haar beschikking.
De meeste parkeerplaatsen aan de snelweg stonden al behoorlijk vol. Na een voorspoedige reis, vonden we rond drie uur ‘s nachts een paar kilometer ten zuiden van de snelweg een mooi plekje bij Laon. Het lange wachten kon beginnen. Terwijl Aafje achter in de auto wat probeerde te slapen, kuierde ik regelmatig wat heen en weer.
Het was koud, kil en donker. De parkeerplaatsen en de bermen aan beide kanten van de weg waren al snel helemaal vol gestroomd met mensen van verschillende nationaliteiten. Behalve Fransen stonden er voornamelijk Nederlanders, Belgen en een paar Denen. Iedereen probeerde op zijn eigen manier de nacht door te komen, er werden zelfs een paar tentjes opgezet om de rest van de nacht in door te brengen.
Er was maar één gespreksonderwerp: het weer. Toen het daglicht de nacht had verdreven, hing een dik wolkendek laag over het Franse landschap. We hebben nog even in overweging genomen om een ander plekje te zoeken, maar waar zouden we dan in godsnaam naar toe moeten? Verder naar het oosten, of juist meer naar het westen? Omdat de zon in de loop van de ochtend een paar maal door de wolken heen prikte, en omdat het intussen enorm druk was op de weg, besloten we er maar het beste van te hopen en te blijven waar we waren …
Juiste op het moment dat we zagen dat de maan al een mooi stukje voor de zon was geschoven, klonk “Let the sun shine” uit de radio. Even gloorde er hoop, zou de lucht nu dan definitief openbreken?
Het tegendeel was echter het geval. Vlak voor het moment van de volledige verduistering trok de lucht weer helemaal dicht. Ik kon wel janken …
De kans om een glimp van de parels van Bailey, de diamantring en de corona op te vangen was nihil. Daarom besloot ik me te concentreren op de komst en het vertrek van de maanschaduw. Ik had gelezen dat deze als een zwarte muur op je af zou komen…
Voordat we het in de gaten hadden was de verduistering echter al over ons heen gevallen. Rond 12:25 uur was het ineens ècht donker om ons heen. De straatverlichting ging aan en aan de horizon was een soort van mysterieus ochtendgloren zichtbaar. Zelfs Franse auto’s die passeerden reden met de verlichting aan, en dat wil wat zeggen.
Even was het helemaal stil … zelfs de vogels deden er het zwijgen toe …
Tegen het eind van de totale verduistering begon vanuit het westen het “ochtendgloren” zichtbaar te versnellen tot het met een noodgang over ons scheerde, hierbij was de schaduwrand goed te zien. De snelheid waarmee dit plaatsvond is enigszins te vergelijken met het kijken naar een zeer laag overvliegend groot vliegtuig.
Ineens was het weer licht. Her en der klonk gejuich en applaus klonk op.
Hoewel ik nog steeds jaloers ben op degenen, die in feite slechts enkele kilometers naar het oosten een praktisch onbewolkte eclips hebben kunnen volgen, was het toch een fantastische ervaring. De plotseling intredende duisternis en de stilte die over het landschap viel, leverden een onvergetelijk kippenvel-moment op.
Kort na de volledige verduistering hebben we de terugreis aanvaard. We zaten nog maar nauwelijks in de auto, of de lucht begon open te breken. De eerste kilometers naar de autoroute, reden we in een aaneengesloten lint van auto’s. Eenmaal op de snelweg verliep de reis opnieuw voorspoedig. Het was weliswaar druk op de snelweg, maar van files hebben we geen last gehad, zodat we tegen zeven uur ‘s avonds weer thuis waren.
De avond hebben we doorgebracht met het bekijken van video-opnamen van her en der in Europa. Het lyrische verslag van Erwin Krol aan de westkust van Frankrijk, was onvergetelijk.
augustus 11th, 2009 on 13:09
Hier was het destijds ook bewolkt :~(. Ik geloof dat ik tegen 13.00 uur nog iets kon zien. Ook de vogels waren stil en het licht was anders dan anders. Mooie animatie hierboven.
augustus 11th, 2009 on 16:12
Ja soms zit het mee en soms zit het tegen maar aan de animatie te zien was het dubbel en dwars de moeite waard en dat is wat telt!
Wat leuk dat je nu na tien jaar ons nog mee kan laten genieten.
fijne avond en groetjes, Sary
augustus 11th, 2009 on 20:43
Vooral het begin, met als start waiting for the sun van de doors, hebben me doen besluiten om het toch helemaal te bekijken. Jammer aan de ene kant dat de bewolking het niet liet afweten, maar al het andere eromheen maken toch een deel weer goed.
augustus 11th, 2009 on 20:55
Just trying to catch up a bit after vacation, so don’t have time to translate, but these are spectacular captures. I love to see a solar eclipse. The clouds you got with it are fantastic.
augustus 11th, 2009 on 21:06
Is dat alweer tien jaar gelden, heb het wel kunnen zien,maar leuk om nog eens ff terug te zien.
Weet idd nog dat het heel stil was, heel apart.
Mooi dat je de beelden liet zien en om ze te hebben.
Bedankt.
augustus 11th, 2009 on 21:08
Wij kwamen de dag ervoor terug van Quiberon, waar ik overal geprobeerd had van die brilletjes te kopen. Maar overal kreeg ik nul op het rekest (ik had sterk het vermoeden omdat ik Nederlandse was en dat men ze bewaarde voor de Fransen). We hadden een plekje gereserveerd in PORT-LE-GRAND op de camping le Château des Tilleuls, niet ver van Abbeville. Niet helemaal middenin de baan. Ook in Abbeville heb ik nog gezocht naar brilletjes, maar weer niks, nada, niente. We hebben daarom maar cd’s gebruikt om te kijken. De ochtend begon inderdaad met bewolking. Maar kort voor de verduistering klaarde de lucht helemaal op. Niet het zwijgen van de vogels of het donkerder worden is mij het meest bijgebleven, maar de temperatuurval. Van in de 20 graden liep de thermometer terug naar 13 graden. Het was een magnifiek moment. Ergens in een verhuisdoos heb ik er nog een videofilmpje van liggen. Niet al te beste kwaliteit, want zonder filter gefilmd. Maar de verduistering staat er wel helemaal op.
augustus 11th, 2009 on 21:53
Wij hebben de mazzel gehad dat we het wel zagen.
lees het verhaal van Hanny hierboven maar!
Maar goed.
Indd het donker worden… Geweldig!
Ooit zal die verhuisdoos nog wel worden uitgepakt.
augustus 11th, 2009 on 23:08
ik weet het nog als de dag van gisteren jan
en ook dat de vogeltjes stilhielden,
dat vond ik wel heel spannend, om niet te zeggen een beetj e akelig zelfs wel,
het leek even alsof de wereld zou vergaan….
later besef je pas dat het héél spectaculair is hé.
groetjes
klapros
augustus 12th, 2009 on 00:22
Goh, alweer tien jaar geleden! De tijd gaat zo snel. Die dag was ik in Virton, samen met mijn ouders. Net zoals nog een hele hoop andere Belgen (en Nederlanders)keken we met onze 3D-bril vanuit een veld naar de zonsverduistering! Een hele belevenis vond ik!
augustus 12th, 2009 on 12:45
Wat een onderneming om zo “even” weer naar Frankrijk te reizen. Maar het was niet voor niets, zo lees ik hierboven. Een geweldige ervaring heb je hier mooi omschreven. Prachtige foto’s en animatie erbij.
Alweer tien jaar geleden.
augustus 12th, 2009 on 16:26
Ja 10 jaar geleden dus ook al het koppie omhoog zie ik
). Van de stil wordende vogels krijg ik idd ook kippenvel maar vindt het toch ook beetje eng hoor