Lichtlijnig

Gistermiddag heb ik weer eens een rondje Merskenheide gedaan. Nou ja … een half rondje dan, want het was me te ver om helemaal rond te gaan. Bij het betreden van het pad naar de heide was meteen duidelijk dat er sprake was van een uitzonderlijke situatie …

Er graast momenteel een schaapskudde van de Wylde Weide op de heide. Toen ik bij de heide aankwam, was er echter in geen velden of wegen een schaapskudde te zien. Wel was goed te zien dat de schapen hier al flink aan het werk waren geweest …

Terwijl ik mijn weg vervolgde over het zuidelijke pad, brak de lucht steeds verder open, waardoor er langzaam maar zeker wat meer insecten tevoorschijn kwamen. Op een bramenstruik zat het eerste dikkopje dat ik dit jaar voor de camera kreeg …

Plotseling hoorde ik hoe de schaapsherder aan de andere kant van het struikgewas zijn honden luidkeels aanstuurde om de kudde te verplaatsen. Ze waren er dus wel degelijk … Omdat het struikgewas te dicht was, kon ik niets van de actie zien. Met de recente ontmoetingen met een paar adders op die plek nog vers in het geheugen, leek het me niet wijs om me een weg door de struiken te banen. Misschien zou ik de schapen nog kunnen zien vanaf het bankje aan het oostelijke pad …

Tegen de tijd dat ik daar was, waren er in de verste verte geen schapen meer te zien. Aan de noordkant van de heide overheersten de wolken nog, maar vanuit het zuiden werd de lucht steeds blauwer. Het zonnetje kreeg het voor het zeggen, zodat het vest uit kon. Het zat heerlijk op het bankje, waar ik al snel gezelschap kreeg van een wesp(achtige) …

Terwijl ik later via hetzelfde pad weer in de richting van de auto liep, zat er een kleine vos te poseren. De kleine vos was de eerste vlinder die ik dit jaar fotografeerde tijdens een kuier met mijn fotomaatje in De Deelen. Dat exemplaar zag er echter al wat flets en beschadigd uit. Dit was een pronkstukje, en dus moest hij even op de foto …

Omdat het nog goeddeels bewolkt was toen ik op de heenweg langs het vennetje kwam, heb ik dat toen maar letterlijk links laten liggen. Nu ik er opnieuw langs kwam scheen het zonnetje, en dus besloot ik nog even op zoek te gaan naar wat waterjuffertjes. Er waren er genoeg, maar de meeste wilde niet op de foto. Dat was met de onderstaande exemplaren – een vrouwelijke en een manlijke azuurjuffer? – wel het geval …

.

Terug op het pad kwamen de herder en zijn honden me tegemoet …

En toen zag ik ook de schapen. Nu de zon was doorgebroken, had de herder de pasgeschoren dieren naar het schaduwrijke bosgedeelte van het terrein gebracht …

Het was weer een prachtige kuier, waar ik in meerdere opzichten weer een paar dagen mee vooruit kan.