Lichtlijnig

Vandaag stond er weer een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje op het programma, of eigenlijk twee kuiertjes. Om te beginnen zijn we naar het Weinterper Skar gereden, omdat Jetske graag wat foto’s wilde maken van de brede orchis (Dactylorhiza majalis). Terwijl Jetske zich daartoe in de berm neervleide, richtte ik mijn camera op wat andere bloemen. De foto’s daarvan bewaar ik tot morgen …

Daarna hebben we een soort hindernisbaan afgelegd om bij de dobbe te komen. Onderweg moesten we grote aantallen rupsen, die aan zijden draden door de lucht zweefden, zien te vermijden. En dat viel nog lang niet mee, zodat we heel wat ongedierte bij elkaar uit de haren en van de kleren hebben moeten plukken.

Eenmaal bij de dobbe heb ik het er lekker van genomen door mijn rust te pakken op het bankje, terwijl Jetske een tijdlang op zoek ging naar uitsluipende libellen en meer moois. Uitsluipers waren er niet te vinden, maar er hing recht tegenover het bankje op zeker moment wel een prachtige goudkleurige libel aan een stengel. Het lijkt me een vrouwelijke platbuik (Libellula depressa)…

Aangezien het de eerste libel was die ik dit jaar voor de camera kreeg, en omdat Jetske nog elders rondstruinde, ben ik toch maar even van het bankje opgestaan om hem als eerste vast te leggen. Pas daarna heb ik Jetske op dit fraaie beest gewezen. Een van de komende dagen volgen er waarschijnlijk nog wel een paar foto’s, want ze was echt wonderschoon.

Omdat Jetske nog nooit een groentje (Callophrys rubi) had gezien, laat staan dat ze er een had gefotografeerd, besloten we via de Merskenheide terug te rijden. Dat was eigenlijk een beetje tegen beter weten in, want de zon was intussen verdwenen achter de steeds dikker wordende sluierbewolking en het begon weer harder te waaien. De kans om groentjes, blauwtjes of wat voor vlinders dan ook aan te treffen werd met de minuut kleiner.

Op de bekende plekken was dan ook in tegenstelling tot dinsdag geen vlinder te zien. Terwijl ik Jetske het plekje wees, waar ik dinsdag bijna werd verrast door een adder (Vipera berus), moest ik toegeven dat ik toch op een heel andere manier om me heen keek dan in het recente verleden. Dat betaalde zich nog geen minuut later uit. Ruim een meter naast het pad zag ik een adder liggen …

“Kijk, daar ligt er één …,” fluisterde ik Jetske toe, terwijl ik naar de slang wees.
Jetske dacht in eerste instantie dat ik het over een groentje had en keek zoekend rond. Pas toen ik al een paar foto’s had gemaakt, zag Jetske hem ook liggen. De slang bleef lang genoeg liggen om allebei voldoende foto’s van hem te kunnen maken, maar hij toonde al snel tekenen van verontrusting door zijn kop omhoog te steken. Net op het moment dat ik was overgeschakeld op de videomodus, schoot hij weg tussen de heide …

Het was een prachtige uitsmijter van weer een mooie gezamenlijke fotokuier!

Een vlinder waar je vooral in bosachtige gebieden bijna over kunt struikelen, is het bont zandoogje (Pararge aegeria). Vaak je zie ze op de grond zitten temidden van verdorde bladeren. Of beter gezegd: meestal zie ze dan niet of te laat, want ze vallen nauwelijks op en het zijn rusteloze beestjes, die bij het minste of geringste opvliegen…

Meestal zit het bont zandoogje met opengevouwen vleugels, herkenbaar aan de fletsgele vlekken en de oogjes op de vleugels …

Gistermiddag had ik in de buurt van Earnewâld de kans om een exemplaar te fotograferen met gesloten vleugels …