Lichtlijnig

Ruim twee jaar geleden had ik op 3 mei rond het middaguur bij de Merskenheide een prachtige ontmoeting met een adder. Het dier lag over de volle breedte van het pad heerlijk languit te zonnen. Omdat ik hem op een afstand van naar schatting een meter of acht al zag liggen, kon ik hem al fotograferend heel rustig benaderen. In totaal heb ik daar zes mooie foto’s aan overgehouden …

Vandaag haal ik even een paar van die foto’s uit het archief, om te voorkomen dat ze verloren gaan. De directe aanleiding daartoe is, dat ik vandaag rond het middaguur op bijna dezelfde plek opnieuw een ontmoeting had met een adder. Ditmaal verliep het even anders dan twee jaar geleden …

Ik was naar de Merskenheide gegaan, omdat ik hoopte er wat vlinders te kunnen fotograferen aan de zuidkant van de heide. Ondanks de harde wind lukte dat ook heel aardig. Nadat ik een paar groentjes had gekiekt, verscheen er een blauwtje. Om hem goed in beeld te kunnen krijgen, moest ik even een paar stappen van het pad af. Eigenlijk mag dat niet, maar nood breekt wet …

Om goed bij het blauwtje te kunnen, moest ik nog één stapje maken. Op het moment dat ik mijn rechtervoet zou verzetten, zag ik vanuit mijn ooghoek een metertje naar rechts ineens iets bewegen …

Ik weet nu waarom er in strips bij schrikreacties vaak iets als “IIIEEEEKSSS” wordt geschreven, want tot mijn grote schrik hoorde ik mezelf op dat moment een soortgelijk geluid voortbrengen. De adder schrok zo te zien al net zozeer als ik, want hij schoot met de grootst mogelijke vaart pakweg anderhalve meter verderop in een klein gaatje in de grond. Ik ben blij, dat ik de foto’s van twee jaar geleden nog heb, want aan de ontmoeting van vandaag heb ik slechts schrik overgehouden. 

Na een heerlijk ontbijt, dat er – Nils en Tijmen kennend – ongetwijfeld feestelijk heeft uitgezien, stond Marianne’s moederdag helemaal in het teken van sportieve verplichtingen: er moest in de laatste fase van de competitie nog een belangrijke wedstrijd worden gewonnen. Dat gaf Nils en Tijmen de ruimte om gewapend met een prachtig gemengd wit boeket af te reizen naar Drachten om Aafje in de bloemen te zetten …

Rond half twee nestelden we ons lekker in het zonnetje op het terras. Tijmen had het prima naar zijn zin op zijn zachte speelkleed. Hij heeft het eerste half uur – met Fantje aan zijn zijde – uiterst geconcentreerd zitten tekenen …

Daarna was het tijd om de zinnen even te verzetten, en het leek Tijmen een goed plan om dat even te doen in het speeltuintje. Ondergetekende stemde van harte met dat plan in en volgde het mannetje met de camera. Hij was nog maar nauwelijks in het speeltuintje, of hij probeerde al contact te leggen met een van de kinderen die er al speelden …

Omdat dat contact niet echt tot stand wilde komen, besloot Tijmen zijn aandacht te richten op het touwklimrek, waar hij voorgaande keren alleen nog met enig ontzag naar had gekeken …

Tot mijn grote vreugde leek hij al voldoende kick te halen uit het staan op het onderste touw. Hij had het al snel bekeken en kwam toen even gezellig naast me zitten bij de picknicktafel. Vol bewondering keek hij even later naar de fratsen die een paar wat oudere kinderen uithaalden op en rond het klimrek …

Een paar minuten later had hij opnieuw een speelobject ontdekt, en dus zag ik hem ineens als een klein aapje heen en weer slingeren …

Toen we later weer in de tuin zaten, toonde Tijmen zijn aanhankelijkheid door mij als klimobject te gebruiken. Plotseling keek hij geïnteresseerd naar de druif …
“Waarom zijn er geen druiven, pake?” vroeg hij.
Ik liet hem zien dat er wel druiven waren, maar dat ze nog maar heel klein waren, en dat ze nog moesten groeien en dat ze dan in de zon mooi blauw zouden worden.
Tijmen liet zijn blik langs de druif gaan en zag nu ineens overal kleine druiventrosjes … Totdat zijn blik bleef rusten op een vlieg …
“Kijk pake, wat is dat …?”

“Dat is een bromvlieg die gymnastiek doet …,” grapte ik.
Tijmen wist zijn uitbundige lach te bewaren, totdat ik – ondanks zijn geklauter – vier foto’s van de vlieg had kunnen maken, waarvan er twee door de keuring zijn gekomen …

Rond half vijf kon ik met grote genoegdoening vaststellen, dat Tijmen voor de verandering eens eerder moe was dan ik. Een echt Mickey Mouse DVD bracht uitkomst …